Renia walczy z rakiem

rysowała

 

Fundacja Dzieciom "Zdążyć z Pomocą" 

KRS OOOOO37904, 

cel szczegółowy: 33202 Zając Renata

Sprawdź nas:

Fizjoterapia

08 września 2026

Czasem – wcale nierzadko – zdarza się, że rehabilitacja jest tą formą terapii, która w leczeniu towarzyszy nam najdłużej. Nie jest prowadzona obok leczenia, lecz stanowi jego integralną część. Dobrze dobrana i wprowadzona w odpowiednim momencie pozwala na znaczną (czasem całkowitą) poprawę funkcjonowania. Niekiedy zatrzymuje chorobę, czasem ją tylko - a może aż - spowalnia. Zawsze jednak jest ważna. Nawet dla podbudowania swojego wizerunku i zyskania pewności siebie.

 

Renata po operacji rehabilitację miała wprowadzoną już na oddziale intensywnej terapii. Może były to ćwiczenia bierne, ale liczyły się impulsy, utrzymanie mięśni w kondycji, zapobieganie odleżynom. Potem ćwiczenia stały się bardziej intensywne, udało nam się zwiększyć ich ilość, dodać ćwiczenia neurologopedyczne, terapię ręki.

 

Dzięki odpowiednim ćwiczeniom, wspaniałym ludziom i tytanicznemu wysiłkowi Renaty ze stanu leżenia pod respiratorem, z porażeniem czterokończynowym i nerwów twarzowych, z zaburzeniami oddychania i przełykania, zaburzeniami mowy, pogłębiającymi się problemami z kręgosłupem doszliśmy do miejsca, w którym Renta chodzi z asystą, lecz o własnych siłach potrafi tak przemierzyć kilkanaście kilometrów; wolno, ale samodzielnie pisze i czyta; w swoim tempie, jednak je wszystkie pokarmy w każdej konsystencji; może cicho i nie zawsze wyraźnie, lecz mówi; nosi gorset, jednak skolioza się nie pogłębia, wręcz zmniejszyła się o kilka stopni.

 

Ten wysiłek ma swoje minusy: zabiera czas popołudniami, w ferie, wakacje, każe nadrabiać szkolne zaległości, obciąża finanse, czasem powoduje nastoletniego focha, ale działa. Od ponad ośmiu lat działa.

 

Dziś, w Międzynarodowym Dniu Fizjoterapii (Fizjoterapeuty) przypominamy się wszystkim naszym rehabilitantkom i rehabilitantom, śląc im szeroki uśmiech i podziękowania za to, że pozwolili nam być w tym miejscu, w którym jesteśmy.

 

Do naszego psa też się uśmiechamy – w końcu bez niego nie pozbylibyśmy się chodzika (bo na co komu chodzik bez hamulców).

 

Wróć do bloga