Renia walczy z rakiem

rysowała

 

Fundacja Dzieciom "Zdążyć z Pomocą" 

KRS OOOOO37904, 

cel szczegółowy: 33202 Zając Renata

Sprawdź nas:

Konstanty

01 września 2026

Ochrona stałości to ochrona życia. Dlaczego walka o neuroonkologię w Katowicach była walką o fundamenty. Wiele osób walczyło o ramy bezpieczeństwa, przewidywalne otoczenie, które daje nam psychiczne oparcie.

 

Gdy w życie wdziera się sztorm, to właśnie powtarzalność, znana topografia i zaufane twarze chronią nasz układ nerwowy przed paraliżującym lękiem. Dla dziecka z diagnozą guzów mózgu i jego rodziny taką ramą staje się szpitalny oddział: ten sam korytarz, znane pielęgniarki i lekarze, którzy znają historię choroby od pierwszego dnia.

 

Decyzja o przenoszeniu dziecięcej neuroonkologii z Górnośląskiego Centrum Zdrowia Dziecka w Katowicach do Zabrza zburzyła ten fundament. Pokazała, jak łatwo urzędnicza logika oparta na wycenach kontraktów, ambicjach akademickich i walce o prestiż potrafi przesłonić to, co w lecznictwie najistotniejsze: opieranie opieki na poczuciu stałości i kompleksowości. W systemie, w którym liczy się arkusz kalkulacyjny, dziecko w trakcie ciężkiej terapii przestaje być małym człowiekiem potrzebującym spokoju, a staje się jednostką do relokacji.

 

Ugięcie się Rektora Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, profesora Tomasza Szczepańskiego, który jest jednocześnie kierownikiem Oddziałem Hematologii i Onkologii Dziecięcej w zabrzańskim Szpitalu Klinicznym nr 1 im. prof. Stanisława Szyszko oraz konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie Onkologii i hematologii dziecięcej pod naciskiem rodziców, organizacji pozarządowych i mediów to nie tylko wygrana w sporze administracyjnym. To odzyskanie punktu oparcia: dzieci zostają w oswojonym środowisku, gdzie ciągłość leczenia drastycznie się nie przerywa. To odzyskanie sprawczości. Rodzice na co dzień sparaliżowani lękiem o życie swoich dzieci, udowodnili, że opór społeczny ma realną moc powstrzymywania błędnych decyzji systemowych.

 

Ta sytuacja obnaża jednak głębszy problem. Prawdziwa empatia i troska o najsłabszych nie mogą opierać się wyłącznie na zrywach społecznych, protestach czy spektakularnych zbiórkach charytatywnych, pod które chętnie podłączają się politycy i media.

 

Kiedy gaśnie blask kamer, pacjenci i wyczerpany personel zostają z brutalną rzeczywistością. Prawdziwa reforma ochrony zdrowia nie jest medialna, to żmudna, systemowa praca nad dofinansowaniem kadr, procedur i infrastruktury. Jeśli chcemy tworzyć dojrzałe społeczeństwo, musimy zagwarantować, że najważniejsze ramy bezpieczeństwa naszych dzieci nie będą niszczone przez bezduszne decyzje urzędnicze.

 

Właśnie rozpoczął się „Złoty Wrzesień”. Dobrze, by to złoto otaczało poczuciem bezpieczeństwa tych, którzy zmagają się z chorobą nowotworową.

 

Wróć do bloga