Wrzesień to miesiąc świadomości chorób nowotworowych u dzieci. Są to choroby zaliczane do rzadkich, więc świadomość o nich opiera się głównie na obrazie dziecka z peruka lub chustą na głowie.
Wrzesień to czas, kiedy pokazujemy, jak wygląda życie z nowotworem - nawet jeśli wygrane, to zawsze w cieniu zagrożenia i okupione stratami. Poniżej kilka zdań, które otwierają furtkę do naszego świata.
Wejdź, przeczytaj, jeśli masz odwagę.
To czego nie doświadczasz, to:
Samotności dziecka, które jest w trakcie albo przeszło leczenie onkologiczne, samotności w szpitalu, w szkole i podwórku.
Złamanego serca, gdy przyjaciele na całe życie przestają odpowiadać na telefony, gdy urywają się kontakty, bo życie pędzi do przodu.
Nie doświadczysz też smutku w oczach dziecka, które widzi rówieśników szalejących na podwórku, jeżdżących na rowerze czy wspinających się na drzewa.
Nie ujrzysz bólu, kiedy po raz kolejny omijają go wspólne wyjścia do kina, na ogniska czy urodziny.
Nie poczujesz wstydu, gdy kolejna już osoba zapyta o włosy, wygląd, o to, kiedy będzie wyglądać jak rówieśnicy.
Nie dostrzeżesz rezygnacji, gdy po raz kolejny padną słowa: „spotkamy się na oddziale”, „potrzebna będzie kolejna operacja” czy: „musimy w tym miesiącu pojechać na kolejne konsultacje”.
Nie ujrzysz wysiłku włożonego w opanowanie materiału, który rówieśnicy zapamiętują, słuchając na lekcji.
Nie poczujesz żalu za tym, co było kiedyś – momentami, które bardzo mocno zapamiętałeś.
Nie będziesz przeliczać też czasu, jaki dziecko spędziło na dwutygodniowych turnusach rehabilitacyjnych, potu i łez, które wypłynęły podczas codziennej rehabilitacji, zabierającej wszystkie wolne chwile.
Nie doświadczysz też nigdy słów: „chcę być w pełni samodzielna!”.
Nie zobaczysz, jakiej dewastacji dokonało leczenie i nigdy nie staniesz przed wyborem pomiędzy życiem z deficytami a śmiercią twojego dziecka.
Tego nie doświadczysz (kiedyś też tak sądziłem). A teraz wyobraź sobie, że
Powiedziano ci, że twoje dziecko ma nowotwór…
Musisz wyrazić zgodę na operację i nie ma innej opcji a ty nie masz wystarczającej wiedzy, żeby podjąć świadomą decyzję i musisz polegać na opiniach innych….
Czas, jaki upływa w trakcie operacji nie ma końca, długość procesu leczenia to nie tygodnie, ale lata, przywracanie organizmu, ciała, umysłu do funkcjonalności to całe życie….
Nic nie będzie już takie samo, zaczynasz wszystko od nowa, wchodzisz w przestrzenie, o których nie miałeś pojęcia…
Każdy dzień będzie wyszarpywany życiu…
Tracisz wiarę i modlisz się jak nigdy dotąd…
Tracisz swoją niezależność i wszystko jest podporządkowane leczeniu…
Chcesz gryźć, zabić, krzyczeć, ale musisz być uległy i dyplomatyczny…
Wyobraź sobie, że gdybyś był, była w stanie to wszystko zmienić, nic by cię nie powstrzymało… Nawet piekło.
Wyobraź sobie, że jednak możesz coś zmienić, spowodować, że ktoś, kto wejdzie w twoje buty, nie doświadczy aż takiego bólu…
Wrzesień to miesiąc świadomości chorób nowotworowych u dzieci. We wrześniu życzymy Wam khatarsis:
Obyście zaznali ulgi, że nowotwór dziecka Was nie dotyczy.
Obyście odczuli współczucie dla tych, których to spotkało. Współczucie jest lustrem zdolności do empatii.
Obyście mieli świadomość, że nie znacie dnia ani godziny, kiedy nasza rzeczywistość może stać się waszą. Wtedy będą Wam potrzebni ci, którzy zechcą pomóc ze względu na współczucie i dołożą wszelkich starań, aby zrozumieć.
Część tekstu powstała na bazie treści i postów opublikowanych na portalu zrzeszających społeczność rodziców, których dzieci są w trakcie i po leczeniu onkologicznym Make September Gold - Childhood Cancer Awareness by MKHC (thanks for all your work!!!)
oraz naszych doświadczeń i doświadczeń rodziców z Guzy mózgu u dzieci