rysowała
Fundacja Dzieciom "Zdążyć z Pomocą"
KRS OOOOO37904,
cel szczegółowy: 33202 Zając Renata
Sprawdź nas:
Człowiek myśli, że panuje nad swoim życiem. Planuje, kalkuluje, waży „za” i „przeciw”. A potem pojawia się ono. To znaczy ogłoszenie.
- Patrz, jaki ładny, prawda? - rzuca Małża lekkim, niezobowiązującym SMS-em. - Szuka domu. Ma długą sierść, jest podobny do Wągliczki. Zdrowy, szczepiony, wysterylizowany. Tyle było w domu kotów, że kot to nie problem.
Czytam, rozumiejąc, że dyskusja skończyła się w momencie, gdy otworzyłem wiadomość w aplikacji.
- Rezyduje u weterynarza w Nisku, u pani Beaty od Famy. I sika do kuwety. A i wiesz, są dwa 
- No dobra - słyszę swój głos, jakby z boku (trochę jak w opisach powracających do ciała ludzi po skutecznej reanimacji).
W niedzielny poranek, trzy tygodnie później wsiadamy w samochód i jedziemy po koty. Majestatyczne, długowłose, spokojne, idealne. Kuwetowe!
- A czemu bierzesz dwa transportery?
Żona, spoglądając na Renatę, szybko odpowiada z niewzruszoną logiką logistyka:
- Bo przecież w jednym będzie im niewygodnie. Pani Beata mówiła, żeby wziąć je do oddzielnych klatek.
Na miejscu lekarka otwiera drzwi zaplecza i przynosi kota. A potem... drugiego kota. I w tym momencie cała moja misterna konstrukcja psychiczna pęka jak bańka mydlana.
Nagle jasne staje się, dlaczego kontenerki potrzebne były dwa! Bo jeden to zdecydowanie za mało! Bo to są dwa koty. I drugi jest dokładnie taki, jak pierwszy. Wielki, o łącznej wadze 20 kilogramów. Do jednego kontenera nie upchniesz. W ogóle nie upchniesz, bo wydają dźwięki i strzelają łapami.
W drodze powrotnej samochód pachnie stresem transportowym i czystą miłością. Z tyłu dobiega stereofoniczne warczenie, fuczenie i syczenie. Zerkam we wsteczne lusterko, potem na Iwonę i córkę. Uśmiechy na twarzach.
- Zobaczysz, przyzwyczają się, nauczą... Kot to kot.
Pierwsze dni w domu przypominają operację wojskową o wysokim stopniu tajności. Dziesięć kilogramów futra znika pod kanapą z prędkością światła, zostawiając po sobie tylko echo syczenia. Człowiek chodzi na palcach, mówi szeptem i zaczyna się zastanawiać, czy nie wziął pod dach dwóch wkurzonych i bardzo obrażonych rysi. Aż przychodzi ten jeden wieczór. Taki po ciężkim dniu, kiedy głowa pęka od spraw niezałatwionych, tabelek i świata, który pędzi zdecydowanie za szybko. Siadasz na kanapie, wypuszczasz powietrze i czujesz, że zaraz eksplodujesz. I wtedy dzieją się rzeczy, których nie ma w żadnej ulotce od weterynarza.
Spod fotela wyłania się dziesięć kilogramów majestatycznego spokoju. Bez pośpiechu, bez pytania o zgodę, ląduje na twoich kolanach, ugniata przednimi łapami udo z siłą małej prasy hydraulicznej i odpala silnik. Wibracje o częstotliwości dwudziestu pięciu herców przechodzą prosto przez żebra, trafiając dokładnie tam, gdzie przed chwilą siedział cały stres dnia. Po chwili z drugiej strony dołącza druga połowa tego dziesięciokilogramowego zestawu ratunkowego. Kładzie ciężką głowę na twoim przedramieniu, zamyka oczy z absolutnym zaufaniem i wzdycha tak głęboko, jakby właśnie wrócił z dwunastogodzinnej zmiany.
Siedzisz unieruchomiony. Nie możesz sięgnąć po pilota, nie możesz wstać po herbatę, przewrócić kartek książki, bo przecież kodeks karny każdego kociarza wyraźnie zabrania budzenia śpiącego kota, gdy znajduje się na kolanach. Jesteś zakładnikiem we własnym salonie.
Patrzę na Żonę, która uśmiecha się znad książki i już wiem, że ta cała „Operacja: Kot” od początku była świetnie zaplanowanym spiskiem.
- No i co? - rzuca Żona cicho, żeby nie zagłuszyć podwójnego traktora. – A nie mówiłam, że ideały.