rysowała
Fundacja Dzieciom "Zdążyć z Pomocą"
KRS OOOOO37904,
cel szczegółowy: 33202 Zając Renata
Sprawdź nas:
- Dawno Was tutaj nie widziałam – zagaja sympatyczna Pani sprzedawczyni, kiedy finalizujemy zakupy.
- Nie, raczej się mijamy. To już nasza tradycja: ciastko u Was na rozpoczęcie i zakończenie turnusu.
Ot, kilka zdań przy kasie. Żadna sensacja czy materiał na reportaż lub wydarzenie, które wstrząśnie internetem. Ciastko, uśmiech, znajoma twarz. I ktoś, kto zauważył, że nas nie było. Niby nic, a jednak człowiek wychodzi z czymś więcej niż pełnym brzuszkiem, gdy w świecie, w którym tak łatwo przeoczyć człowieka, ktoś go zapamiętał.
Pomyślałem sobie, że to całkiem budujące, zwłaszcza teraz, kiedy wystarczy otworzyć media społecznościowe, żeby przekonać się, jak niewiele potrzeba, by urządzić komuś publiczną egzekucję. Wystarczy zdjęcie, zdanie, cudza decyzja, czasem po prostu inny punkt widzenia. Nie trzeba znać historii, okoliczności ani człowieka - wystarczy mieć klawiaturę i przekonanie o własnej nieomylności. Potem rusza karuzela. Ktoś kogoś poucza, ktoś wyśmiewa, ktoś przypisuje innym intencje, których nie potrafiłby udowodnić nawet pod przysięgą. I już można poczuć się lepszym. Przynajmniej do następnego komentarza.
Hejt? Czasami to słowo brzmi niewinnie, jakby chodziło o drobną niedogodność, a nie o świadome upokarzanie drugiego człowieka. Hejt to złe słowo – właściwym jest „nienawiść”. Najbardziej zastanawia mnie jednak to, że potrafimy być tak bezwzględni wobec ludzi, których nie znamy, a jednocześnie tak bardzo potrzebujemy zwykłej ludzkiej życzliwości. I nie, nie uważam, że internet to samo zło. Przecież niedawno zobaczyliśmy, jak wielką siłę może mieć, kiedy ludzie zamiast rzucać w siebie kamieniami, postanawiają zrobić coś razem. Zaangażowanie tysięcy, a właściwie milionów ludzi pokazały, że potrafimy przekuć emocje w konkretne działanie, że potrafimy się zjednoczyć, żeby pomóc dzieciom, które zamiast martwić się sprawdzianem z matematyki, muszą mierzyć się z chorobą nowotworową.
Czyli jednak umiemy.
Potrafimy wpłacać pieniądze, udostępniać zbiórki, poświęcać czas i angażować się w sprawy, które nas przerastają, ale nie pozostawiają obojętnymi. Tylko że pomoc nie zawsze potrzebuje milionowej zbiórki, głośnej akcji ani transmisji oglądanej przez pół Polski.
Czasami zaczyna się od tego, że ktoś zauważa naszą nieobecność.
W życiu rodzin onkologicznych takich drobnych gestów potrzeba szczególnie dużo. Kiedy zostaje podana ostatnia chemia, leczenie nie jest końcem, a staje się wieloletnim sposobem funkcjonowania. Nie znikają rehabilitacja, powikłania, ograniczenia, zmęczenie ani niepewność. Nie wraca automatycznie dzieciństwo, które po drodze trzeba było oddać na szpitalne oddziały, do gabinetów i na sale rehabilitacyjne.
Dziecko po leczeniu onkologicznym nie potrzebuje wyłącznie współczucia. Potrzebuje kolegów, którzy zaproszą je do wspólnej zabawy. Nauczycieli, którzy zobaczą w nim ucznia, a nie zestaw ograniczeń. Ludzi, którzy nie będą go definiować przez chorobę, blizny czy sposób poruszania się. A rodzice? Czasem potrzebują zwyczajnej rozmowy, w której nie trzeba zdawać relacji z kolejnego badania, żartu, który nie zaczyna się od słów: „A pamiętasz, jak było ciężko?”, chwili, w której można po prostu być rodziną, a nie zespołem do spraw zarządzania kryzysowego.
I dlatego tak cenię ludzi, którzy są obok. Nie zawsze mają wielkie słowa. Nie zawsze potrafią znaleźć odpowiedź. Czasami po prostu robią swoje, pamiętają, pytają, pomagają. Nie oceniają, zanim nie poznają historii. Właśnie tacy ludzie są dla nas wszystkich ważni.
Dziś chcę podziękować całemu Zespołowi Smilea: rehabilitantkom i rehabilitantom, zespołowi z biura, wszystkim osobom, które każdego dnia wkładają swoją wiedzę, cierpliwość, serce i energię w pracę z naszymi dziećmi. Dziękuję za wysiłek, uważność, za motywowanie wtedy, kiedy sił już brakuje; za to, że widzicie w dzieciach nie tylko ich ograniczenia, ale też możliwości, charakter, upór i potencjał; za kolejne próby, kolejne kroki i za to, że pomagacie im iść dalej - nawet jeśli ta droga bywa długa i wyboista; za profesjonalizm, ale również za tę zwyczajną ludzką obecność, której nie da się wpisać w harmonogram terapii ani wycenić w żadnym cenniku.
Dziękuję też wszystkim, którzy przekazali nam swoje 1,5% podatku. Być może dla kogoś była to tylko jedna rubryka w rocznym rozliczeniu - dla nas to konkretna pomoc w finansowaniu rehabilitacji i kolejnych etapów drogi, którą rozpoczęliśmy w 2018 roku. Za każdą wpłatą stoi czyjaś decyzja: pomogę. Czasem jest anonimowa, cicha, bez rozgłosu, ale właśnie z takich decyzji składa się bezpieczeństwo, możliwość dalszej terapii i nadzieja, która nie musi być wielkim słowem, żeby miała realne znaczenie. Dziękujemy, że jesteście z nami!
Nie każdy z nas uratuje komuś życie. Nie każdy zorganizuje wielką zbiórkę. Nie każdy będzie umiał znaleźć właściwe słowa. Ale każdy z nas może sprawić, że komuś będzie odrobinę łatwiej. Czasami wystarczy pamiętać o człowieku.